استاندارد نبودن چای بزرگترین مانع برای تولید در مقیاس بزرگ است.

کیفیت چای تحت تأثیر متغیرهای متعددی از جمله منطقه تولید، ارتفاع، خاک، فصل، استانداردهای برداشت و تکنیک‌های فرآوری است. این صنعت برای مدت طولانی فاقد استانداردهای درجه بندی یکپارچه و عملی بوده است، و تولید چای را به شدت به تجربه استادان چای وابسته کرده است و تضمین سازگاری بین دسته های مختلف از یک کوه دشوار است. این غیر استانداردسازی، تولید در مقیاس بزرگ را از دو طرف محدود می‌کند: در سمت تولید، تکثیر مدولار غیرممکن است، و افزایش ظرفیت ناگزیر منجر به کاهش کنترل کیفیت می‌شود. در سمت بازار، کیفیت را نمی توان کمی تعیین کرد، و قیمت گذاری فاقد یک لنگر عینی است. در سال 2025، استانداردهای درجه بندی حسی برای چای سبز Laoshan و چای سیاه Qingdao تصویب شد و استاندارد ملی برای نشان جغرافیایی Anxi Tieguanyin اجرا شد. استانداردسازی هنوز در مراحل اولیه خود است و هنوز راه زیادی تا پوشش کل زنجیره صنعت باقی مانده است.