منشاء مراسم چای را می توان به چین باستان ردیابی کرد، زمانی که چای به عنوان یک نوشیدنی گرانبها در نظر گرفته می شد که فقط خانواده سلطنتی از آن لذت می بردند. با گذشت زمان، چای به تدریج وارد خانه های مردم عادی شد و به بخشی جدایی ناپذیر از زندگی روزمره مردم تبدیل شد.
در مراسم چای، فرآیند دم کردن چای به عنوان یک هنر تلقی می شود. هر حرکتی باید ملایم و روان باشد، گویی در گفتگوی بی کلام با برگ های چای است. هنگام تهیه چای، برگ های چای به آرامی در آب کشیده می شوند و عطر ملایمی را آزاد می کنند که باعث آرامش و خوشحالی افراد می شود.
مراسم چای نه تنها یک هنر زندگی بلکه راهی برای تزکیه نفس است. در فرآیند تهیه چای و چشیدن چای، افراد برای آرامش و پاکسازی ذهن خود باید آرام شوند و عواملی که حواس پرتی را پرت می کنند را کنار بگذارند. مشاهده می شود که مراسم چای بر نوعی آرامش و آرامش درونی تاکید دارد که به افراد اجازه می دهد دنیایی آرام را در زندگی پرمشغله خود بیابند.
زیبایی مراسم چای نه تنها در فرآیند تهیه چای و چشیدن چای بلکه در مفهوم فرهنگی آن نیز نهفته است. این به مردم اجازه می دهد تا عطر چای را همزمان بچشند، اما زیبایی و حکمت زندگی را نیز بچشند.
