اجزای عملکردی اصلی و مکانیسم‌های ضد پیری چای

پیری مشکلی است که همه باید با آن روبرو شوند و دانشمندان معتقدند که پیری تجمع تدریجی آسیب در سطوح سلولی و مولکولی است. به طور خاص، شامل استرس اکسیداتیو (رادیکال‌های آزاد به سلول‌ها حمله می‌کنند)، کاهش تلومر (کلاه محافظ انتهای کروموزوم کوتاه‌تر می‌شود)، التهاب مزمن درجه پایین، و غیره. این تغییرات میکروسکوپی به طور قابل‌توجهی خطر بیماری‌های مزمن مانند دیابت، بیماری‌های قلبی عروقی و عروق مغزی و بیماری‌های آلژی را افزایش می‌دهد.

نوشیدن 6 تا 8 گرم چای در روز می تواند به طور قابل توجهی پیری بیولوژیکی بدن را به تاخیر بیندازد

به عنوان یک نوشیدنی سنتی در شرق، ثابت شده است که اجزای فعال اصلی چای از طریق اثرات هم افزایی چند-هدف و چند مسیری در فرآیند پیری دخالت می‌کنند و به یک حامل طبیعی برای مداخلات سلامت تبدیل می‌شوند.

مواد فعال موجود در چای، مانند پلی فنول‌های چای، تیانین، رنگدانه‌های چای و پلی‌ساکاریدهای چای، می‌توانند یک اثر تنظیم‌کننده سیستماتیک در ابعاد مختلف از جمله فعالیت آنتی‌اکسیدانی، تنظیم متابولیسم گلوکز و لیپید، بهبود عملکرد اندوتلیال عروقی، افزایش سد ایمنی و تعادل میکروبی، تعادل تست، ایجاد کنند. این یک راه حل طبیعی برای به تاخیر انداختن پیری در بدن است.
تحقیقات نشان داده است که نوشیدن 6 تا 8 گرم چای در روز می تواند به طور قابل توجهی پیری بیولوژیکی را در بدن به تاخیر بیندازد. در مقایسه با افرادی که چای نمی نوشند، افرادی که چای می نوشند ساعت متیلاسیون DNA به طور قابل توجهی معکوس شده و سطح نشانگرهای زیستی مرتبط با پیری به طور قابل توجهی بهبود یافته است.
این شماره به بررسی مواد فعال چای، مانند پلی فنول‌های چای، تیانین، رنگدانه‌های چای، و پلی‌ساکاریدهای چای می‌پردازد که به‌طور هم‌افزایی مکانیسم‌های پیری انسان را از طریق رویکردهای چند{0}هدف و چند مسیری به تأخیر می‌اندازند.

اثر ضد پیری پلی فنول های چای

اثربخشی اصلی پلی فنول های چای در توانایی های عالی آنتی اکسیدانی و مهار رادیکال های آزاد آنها نهفته است. مکانیسم های اصلی آن عبارتند از:

تنظیم سیستم اکسیدوردوکتاز: پلی فنول های چای می توانند اثر تنظیمی بر روی سیستم اکسیدوردوکتاز داشته باشند و فعالیت آنزیم آنتی اکسیدانی خود بدن را افزایش دهند.

پاکسازی رادیکال های آزاد: پلی فنول های چای (با هسته EGCG) برای پاکسازی مستقیم رادیکال های آزاد به ساختار هیدروکسیل فنلی خود متکی هستند، در حالی که مسیر آنتی اکسیدانی Nrf2 را فعال می کنند و مسیر التهابی NF kB را مهار می کنند. آنها اثراتی را در به تاخیر انداختن پیری و بهبود اختلالات متابولیک در هر دو مدل سلولی و حیوانی نشان داده اند.
فعالیت اکسیداز را مهار می کند، یون های فلزات واسطه مانند آهن و مس را کلات می کند و تولید رادیکال های آزاد کاتالیزوری آنها را کاهش می دهد.
اثر ضد ویروسی: پلی فنول های چای دارای اثرات مهاری بر روی ویروس های مختلف مانند ویروس آنفولانزا، ویروس تنفسی، انترو ویروس و حتی HIV می باشد.
محافظت از اعصاب: پلی فنول‌های چای می‌توانند از سیستم عصبی محافظت کنند، از بیماری‌های مرتبط با عصبی پیشگیری کنند و اختلالات شناختی ناشی از افزایش سن یا سایر اختلالات عصبی را ترمیم کنند.

اثر ضد پیری تیانین

تیانین می تواند به طور موثر ترکیبات کربونیل فعال را جذب کند، فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی مانند SOD (سوپراکسید دیسموتاز) و CAT (کاتالاز) را افزایش دهد، واکنش های آبشاری التهابی را مهار کند، و اثرات محافظتی چند بافتی در محافظت از عصبی، ضد پیری عضلات اسکلتی، و مدل های تومور نشان دهد.

L{0}}theanine یک اسید آمینه غیر پروتئینی مشخصه موجود در برگ چای است که ساختار شیمیایی مشابه اسید گلوتامیک دارد. این ترکیب فعالیت های بیولوژیکی مختلفی از جمله تنظیم ایمنی و ضد پیری را نشان می دهد.
نفوذ به سد خونی-مغزی: می‌تواند وارد سیستم عصبی مرکزی شود، سطح انتقال‌دهنده‌های عصبی را تنظیم کند و باعث بهبود عملکرد شناختی شود.
اثرات فیزیولوژیکی متعدد: آنتی اکسیدانی، ضد التهابی، محافظت از سیستم عصبی، تنظیم عملکرد ایمنی، ضد سرطان، کاهش خطر قلبی عروقی، کاهش آسیب کبدی ناشی از الکل و غیره.
به تعویق انداختن پیری: نشان دادن تنظیم ایمنی و اثرات تاخیری
فعالیت های بیولوژیکی مختلف از جمله پیری.

اثر ضد پیری رنگدانه های چای

رنگدانه چای یک رنگدانه فنلی گیاهی است که از اکسیداسیون کاتالیزوری و پلیمریزاسیون مواد پلی فنلی موجود در برگ چای از طریق یک سیستم آنزیمی درون زا تشکیل می شود. بیوسنتز آن یک فرآیند بیوشیمیایی کلیدی در فرآوری چای است: از دست دادن آب در مرحله پژمرده شدن برگ های چای منجر به از دست دادن فشار تورگر سلولی می شود که به نوبه خود باعث فعالیت اکسیدازهای درون زا مانند پلی فنل اکسیداز و پراکسیداز می شود. حدود 75 درصد از رنگدانه های چای در چای توسط این سیستم آنزیمی کاتالیز می شوند. این فرآیند از کینون به عنوان یک پیش ساز کلیدی استفاده می کند و تحت واکنش های پلیمریزاسیون آبشاری قرار می گیرد تا در نهایت سه جزء اصلی تشکیل شود: تافلاوین ها، تیاروبیگین ها و تافلاوین ها.

تافلاوین ها و تافلاوین ها نه تنها می توانند مستقیماً اثرات آنتی اکسیدانی از طریق کیل کردن یون های فلزی و تنظیم سیستم ردوکس داشته باشند، بلکه میکروبیوتای روده را تنظیم کرده و از پیری پوست جلوگیری می کنند و یک حالت ضد پیری ایجاد می کنند که عوامل داخلی و خارجی را متعادل می کند.
اثر ضد پیری رنگدانه‌های چای بر اساس مکانیسم‌های اصلی اثرات آنتی‌اکسیدانی و ضد التهابی است که از طریق کیلاسیون فیزیکی و تنظیم مسیر برای محافظت از بیوفیلم‌ها و مسدود کردن پاسخ‌های التهابی به طور هم افزایی عمل می‌کنند و محافظت چند بعدی را برای بدن در برابر پیری فراهم می‌کنند.

اثر ضد پیری پلی ساکاریدهای چای

پلی ساکاریدهای چای، گلیکوپروتئین های اسیدی با وزن مولکولی بالا در چای هستند که به صورت کووالانسی توسط مونوساکاریدها و پروتئین ها متصل می شوند و اغلب حاوی مقدار مشخصی یون های معدنی هستند. عصاره خام آنها نسبت به محصولات خالص شده فعالیت بهتری دارد. آنها یک اثر ضد پیری هم افزایی را از طریق سه مکانیسم ایجاد می کنند: تنظیم عملکرد ایمنی، حفظ هموستاز متابولیسم گلوکز و لیپید، و تقویت سیستم های دفاعی آنتی اکسیدانی.

فعالیت آنتی اکسیدانی پلی ساکاریدهای چای به طور گسترده در مدل های حیوانی مختلف تایید شده است:
در مدل های حیوانی مختلف مانند انسان، موش و طیور، پلی ساکاریدهای چای می توانند به طور موثر استرس اکسیداتیو سلولی را با پاکسازی مستقیم رادیکال های آزاد و تنظیم فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی کاهش دهند.
این می تواند به طور خاص رادیکال های سوپراکسید و هیدروکسیل را پاک کند، از تجمع محصولات اکسیداتیو مانند ROS (گونه های فعال اکسیژن) و MDA (مالون دی آلدئید) در سلول ها جلوگیری کند.
به طور همزمان به طور قابل توجهی فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی اصلی مانند SOD و CAT را افزایش می دهد.

نتیجه گیری

تحقیقات موجود نشان داده است که اجزای فعالی مانند پلی فنول‌های چای، تیانین، رنگدانه‌های چای و پلی‌ساکاریدهای چای در چای می‌توانند پیری را از طریق مسیرهای متعدد به تأخیر بیندازند و چهار جزء فعال نیز اثرات هم افزایی دارند. به عنوان مثال، درجه تیانین و EGCG ظرفیت آنتی اکسیدانی را از طریق پیوند هیدروژنی بین مولکولی افزایش می دهد و غلظت های پایین پلی فنل های چای و پلی ساکاریدهای چای تحت شرایط خاصی مکمل یکدیگر هستند. این ایده‌های جدیدی را برای توسعه استراتژی‌های مداخله ضد پیری طبیعی و ایمن ارائه می‌کند، اما ارزیابی بالینی سیستماتیک هنوز برای روشن شدن فواید بلندمدت و دوز بهینه مورد نیاز است.