همان دسته چای مروارید که از بندر نینگبو حرکت می کند و از طریق بندر طنجه وارد می شود، می تواند ظرف دو هفته در قفسه های سوپرمارکت های مراکش قرار گیرد. اگر مقصد لاگوس باشد، این زمان ممکن است به شش هفته برسد-و کیفیت به طور قابل توجهی به خطر می افتد. بندر طنجه بزرگترین بندر کانتینری شمال آفریقا و دروازه اصلی ورود چای سبز چینی به بازارهای مراکش و الجزایر است. این بندر بسیار خودکار است، با رویه های گمرکی شفاف و شرایط انبار سرد و انبار خشک خوب. چای معمولاً بیش از پنج روز در بندر می ماند. همچنین کارگزاران حرفه ای ترخیص کالا از گمرک آشنا به بازرسی چای و استانداردهای قرنطینه هستند که به صاحبان کالای چینی در تسریع ترخیص کالا کمک می کنند. بندر داکار یک مرکز مهم در غرب آفریقا است که بیشتر چای از سنگال و کشورهای همسایه از طریق آن وارد می شود. ظرفیت باربری بندر محدود است و ازدحام در فصل اوج بار زیاد است و کشتیها تا یک هفته منتظر اسکله هستند. با این حال، امکانات انبارداری اطراف نسبتاً-توسعه یافته است و خطر آسیب کیفیت در طول ازدحام بندر قابل کنترل است. دردسرسازترین بندر برای صادرکنندگان بندر لاگوس در نیجریه است. ازدحام، ناکارآمدی و هزینههای گزاف ترخیص گمرکی-هزینههای ترخیص کالا برای یک کانتینر میتواند به هزاران دلار برسد-اما مضرترین عامل آب و هوا است: دما و رطوبت بالای نیجریه به این معنی است که چایی که بیش از ده روز در بنادر رها میشود، رنگ و عطر بالقوه خود را از دست میدهد. شرکتهای صادرکننده با همکاری نزدیک با حملونقلها، استخدام ماموران گمرکی مجرب در لاگوس از قبل، و اولویتبندی استفاده از ظروف پوششدادهشده با غشاهای ضد رطوبت{5}}برای به حداقل رساندن تأثیر محیط خارجی بر کیفیت چای، به این موضوع رسیدگی میکنند. بنادر اولین مانع برای ورود چای به آفریقا هستند. انتخاب بندر، روش ترخیص کالا از گمرک و شرایط نگهداری به طور مستقیم تعیین کننده کیفیت و قیمت چای زمانی است که به دست مصرف کنندگان می رسد. این یک رقابت پنهان و دست کم گرفته شده است.
