چای سبز دارای تاریخچه ای طولانی در تولید است که انواع و رنگ های متنوعی دارد. ویژگی های کیفی کلی آن را می توان به عنوان "برگ های سبز سوپ شفاف" خلاصه کرد که متعلق به چای غیر تخمیری است.
در سال های اخیر ارزیابی کیفیت چای سبز را می توان به صورت زیر خلاصه کرد: اولاً کیفیت طعم شامل رنگ، عطر، طعم و شکل. دوم کیفیت ایمنی است که به محتوای باقی مانده آفت کش ها و مواد مضر اشاره دارد. سومین کیفیت عملکردی است که به محتوای اجزای عملکردی مانند کاتچین و تیانین اشاره دارد.
مفهوم کیفیت در این سه جنبه روند شکل گیری تدریجی دارد. اولا، کیفیت طعم مورد نیاز است. در دهه 1980، کیفیت ایمنی شروع به تاکید کرد و اکنون کیفیت عملکردی چای سبز مورد نیاز است.
طعم و کیفیت چای سبز با چهار عامل رنگ، عطر، طعم و شکل تعیین می شود. رنگ اول است و صرف نظر از فرآیند یا شکل، رنگ محصول سبز است (که ممکن است لزوما سبز زمردی نباشد، اما می تواند سبز زرد و غیره نیز باشد).
رنگ چای سبز شامل رنگ چای خشک، رنگ سوپ چای و رنگ پایه برگ، یعنی سبز چای خشک، سبز سوپ چای و سبز پایه برگ می باشد. کیفیت چای سبز را می توان با رنگ سبز، عطر تازه، طعم خالص و ظاهر زیبای آن تعیین کرد.
