دانشمندان چینی باستان یک اصل گیاه شناسی و فرهنگی متمایز را ثبت کردند:"درخت چای را نمی توان پیوند زد، زیرا آنها فقط از دانه ها جوانه می زنند."درختان چای که ریشه محکمی در خاک دارند و برای جابجایی مناسب نیستند، به شدت رشد می کنند و نسل به نسل دانه های فراوانی تولید می کنند. برای این ویژگی منحصر به فرد، چینی های باستان چای را به عنوان یک نماد عروسی مقدس می دانستندوفاداری زناشویی مادام العمر و شکوفایی پایدار خانواده با فرزندانی موفق. این بنیاد فرهنگی چارچوب نمادین عروسی سنتی را پرورش داد -سه آیین چای و شش آداب عروسی، که رویه تشریفاتی کامل ازدواج چینی باستان را استاندارد کرد.
سه آیین اصلی چای بر مراحل اصلی ازدواج حاکم است:چای نامزدیبرای تایید نامزدی رسمی،چای تاییدبرای تعهد زناشویی، وچای اتحادیهبرای انجام مراسم عروسی این سه چای تشریفاتی شاهد تمام سفر از آشنایی و نامزدی تا همراهی زناشویی مادام العمر است. فراتر از سنت های چینی هان، جوامع اقلیت قومی نیز از چای به عنوان یک مراسم عروسی فرخنده و ضروری حمایت می کنند.
در آداب عروسی تبتی، عروس قبل از رسیدن به خانه داماد، سه جرعه چای کره می‌نوشد. او سپس روی زمین پراکنده با جو کوهستانی و برگ های چای قدم می گذارد و روسری هادا را از داماد دریافت می کند، مراسمی که برای مادام العمر صلح و سعادت خانوادگی را به ارمغان می آورد. در سنت های نامزدی مغولی، خانواده داماد چای آجری، روسری سفید هادا و آب نبات را به خانواده عروس هدیه می دهند که نمادی از یک ازدواج هماهنگ و کامل است.
آیین های چای عروسی نیز به عنوان وسیله ای حیاتی برای تکریم بزرگان و اتحاد قبیله ها عمل می کند. منطقه چاوشان، رسم عامیانه- زمانه را حفظ می‌کندعبادت چای عروس. عروس تازه ازدواج کرده با احترام به اعضای ارشد طایفه و اقوام چای سرو می کند تا قدردانی و فرزندی خود را ابراز کند. بزرگان در ازای آن دو فنجان چای می نوشند و پول خوش شانسی را به عنوان موهبت فرخنده تقدیم می کنند و اخلاق سنتی خانواده را به نسل ها منتقل می کنند. چانگشا در هونان ویژگی های منحصر به فردی داردمراسم چای مشترک تازه عروس. عروس و داماد به طور مشترک سینی چای را برای پذیرایی از میهمانان در دست می گیرند، که پیش از چشیدن چای، تبریک جشن می گیرند و این پیوند شاد را با برکات خالصانه جشن می گیرند.
